Odst\u0105pienie od umowy to temat na ciekaw\u0105 prac\u0119 naukow\u0105. Trudno zliczy\u0107 problemy prawne, jakie wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z t\u0105 instytucj\u0105. Ba, w zasadzie mo\u017cna wyr\u00f3\u017cni\u0107 kilka typ\u00f3w odst\u0105pie\u0144, bo w samym kodeksie cywilnym natkniemy si\u0119 na r\u00f3\u017cne oblicza tej instytucji. Je\u015bli w dodatku doszukamy si\u0119 przepis\u00f3w szczeg\u00f3lnych w innych ustawach - na przyk\u0142ad przy utworach - to \u0142atwo si\u0119 w tym wszystkim pogubi\u0107. I w\u00f3wczas prosimy si\u0119 o b\u0142\u0119dy, kt\u00f3re mog\u0105 nie\u015b\u0107 niemi\u0142e konsekwencje. Warto na to zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 przy umowach, bo w tym przypadku istotna jest do\u015b\u0107 du\u017ca konsekwencja i precyzja w podej\u015bciu do tematu. Prze\u015bled\u017amy kilka istotnych aspekt\u00f3w tego zagadnienia - opieraj\u0105c si\u0119 przekrojowo na spostrze\u017ceniach S\u0105du Apelacyjnego w Warszawie. <\/p>\n
Stan faktyczny dotyczy\u0142 sporu o \u017ale wykonan\u0105 posadzk\u0119. Powodem by\u0142 wykonawca, kt\u00f3ry domaga\u0142 si\u0119 zap\u0142aty wynagrodzenia. Pozwany zamawiaj\u0105cy broni\u0142 si\u0119 zarzutem potr\u0105cenia roszczenia powoda z kar\u0105 umown\u0105 z tytu\u0142u odst\u0105pienia od umowy. Sp\u00f3r dotyczy\u0142 g\u0142\u00f3wnie tego, czy pozwany odebra\u0142 wynik prac. Brak odbioru mia\u0142 by\u0107 potwierdzony pisemnie w oznaczonym terminie, czego zamawiaj\u0105cy nie dopilnowa\u0142. Pismo z\u0142o\u017cy\u0142 z du\u017cym op\u00f3\u017anieniem, st\u0105d s\u0105dy przyj\u0119\u0142y domniemanie z procedury odbiorowej, \u017ce odbi\u00f3r nast\u0105pi\u0142 z dniem up\u0142ywu terminu na zg\u0142oszenie o\u015bwiadczenia o odmowie odbioru. Procedur odbiorowych, zw\u0142aszcza tych szczeg\u00f3\u0142owo opisanych w umowie, trzeba bardzo pilnowa\u0107.<\/p>\n
Przejd\u017amy teraz do tematu tytu\u0142owego. Nale\u017cy przede wszystkim mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wyr\u00f3\u017cniamy odst\u0105pienie umowne oraz odst\u0105pienie ustawowe. To naturalnie uproszczone spojrzenie, skoro sama swoboda um\u00f3w ma swoje \u017ar\u00f3d\u0142o w ustawie. Nie mo\u017cna jednak tych regulacji myli\u0107, ani traktowa\u0107 jako jeden tryb. Trzeba te\u017c bardzo precyzyjnie formu\u0142owa\u0107 klauzule umowne w tym zakresie. A potem konsekwentnie je stosowa\u0107.<\/p>\n
B\u0142\u0119dem autora umowy, kt\u00f3ra podlega\u0142a ocenie w procesie, by\u0142o to, \u017ce - zdaniem s\u0105d\u00f3w - wpisuj\u0105c umowne prawo do odst\u0105pienia nie zdefiniowa\u0142 precyzyjnie terminu na skorzystanie z tego prawa. W umowie znalaz\u0142 si\u0119 nast\u0119puj\u0105cy punkt : \"Zgodnie z \u00a7 10 ust. 2 pkt b umowy, zamawiaj\u0105cy mia\u0142 prawo odst\u0105pi\u0107 od umowy w przypadku wykonania rob\u00f3t niezgodnie z obowi\u0105zuj\u0105cymi warunkami technicznymi i niedokonania ich naprawy w ci\u0105gu 14 dni od daty powiadomienia przez zamawiaj\u0105cego.\"<\/em> Jakie zastrze\u017cenia wzbudzi\u0142o to sformu\u0142owanie ?<\/p>\n <\/p>\n To postanowienie jest niewa\u017cne, jako sprzeczne z art. 395 \u00a7 1 k.c. Ten przepis dopuszcza przyznanie jednej lub obu stronom umownego prawa odst\u0105pienia wy\u0142\u0105cznie w ci\u0105gu oznaczonego umow\u0105 terminu. W orzecznictwie przyjmuje si\u0119 jednolicie, \u017ce zastosowanie art.395 \u00a7 1 k.c. wymaga uprzedniego przes\u0105dzenia, \u017ce strony oznaczy\u0142y w umowie termin, w ci\u0105gu kt\u00f3rego b\u0119dzie im przys\u0142ugiwa\u0107 prawo odst\u0105pienia od umowy. Je\u017celi termin w takim postanowieniu umownym nie zostanie zastrze\u017cony, jest ono niewa\u017cne \u2013 art. 58 \u00a7 1 k.c. (zob. np. wyroki SN: z dnia 6 maja 2004 r., II CK 261\/03, Legalis nr 80981, z dnia 8 lutego 2007 r., II PK 159\/06, OSN 2008, nr 7\u20138, poz. 91, z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CSK 668\/12, Legalis nr 753903, z dnia 5 kwietnia 2013 r., III CSK 62\/13, Legalis nr 735045, czy z dnia 10 lutego 2016 r., I PK 56\/15, OSNP 2017, nr 9, poz. 110). Wym\u00f3g okre\u015blenia terminu, w ci\u0105gu kt\u00f3rego stronie b\u0119dzie przys\u0142ugiwa\u0142o prawo odst\u0105pienia od umowy, s\u0142u\u017cy ograniczeniu czasu trwania stanu niepewno\u015bci, co do istnienia uprawnie\u0144 i obowi\u0105zk\u00f3w umownych. Jak s\u0142usznie wskaza\u0142 S\u0105d Najwy\u017cszy w wyroku z dnia 18 pa\u017adziernika 2012 r. (V CSK 417\/11, Legalis nr 546155), tre\u015b\u0107 klauzuli odst\u0105pienia musi zatem zawiera\u0107 oznaczenie terminu, w czasie biegu kt\u00f3rego b\u0119dzie mo\u017cliwe skorzystanie z prawa odst\u0105pienia. Termin ten mo\u017ce by\u0107 okre\u015blony w taki spos\u00f3b, \u017ce ju\u017c w chwili zastrzegania prawa odst\u0105pienia jego up\u0142yw jest dok\u0142adnie umiejscowiony w czasie (dies cetrus an, certus quando, np. ustalenie daty kalendarzowej lub czasu wyra\u017conego w dniach, miesi\u0105cach). Wskazanie terminu mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c polega\u0107 na odwo\u0142aniu si\u0119 przez strony do zdarzenia przysz\u0142ego, acz pewnego, cho\u0107 niedaj\u0105cego si\u0119 jednoznacznie umiejscowi\u0107 w czasie ( dies cetrus an, incertus quando). Nie jest natomiast skuteczne okre\u015blenie tego terminu przez wskazanie zdarzenia przysz\u0142ego, kt\u00f3re nie daje si\u0119 umiejscowi\u0107 w czasie i kt\u00f3rego wyst\u0105pienie nie jest wed\u0142ug rozs\u0105dnych, obiektywnych oczekiwa\u0144 ludzkich niew\u0105tpliwe ( dies incertus an, incertus quando). W takim zastrze\u017ceniu brak bowiem elementu pewno\u015bci co do wyst\u0105pienia zdarzenia wyznaczaj\u0105cego kres terminu (skutek ad quem). Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce taki termin nie zosta\u0142 okre\u015blony w omawianym postanowieniu umownym, co przes\u0105dza\u0142o o jego niewa\u017cno\u015bci w \u015bwietle art. 395 \u00a7 1 k.c.<\/p><\/blockquote>\n <\/em><\/p>\n Pozwana powo\u0142ywa\u0142a si\u0119 tak\u017ce na art. 492 k.c. Przypomnijmy - Je\u017celi uprawnienie do odst\u0105pienia od umowy wzajemnej zosta\u0142o zastrze\u017cone na wypadek niewykonania zobowi\u0105zania w terminie \u015bci\u015ble okre\u015blonym, strona uprawniona mo\u017ce w razie zw\u0142oki drugiej strony odst\u0105pi\u0107 od umowy bez wyznaczenia terminu dodatkowego. To samo dotyczy wypadku, gdy wykonanie zobowi\u0105zania przez jedn\u0105 ze stron po terminie nie mia\u0142oby dla drugiej strony znaczenia ze wzgl\u0119du na w\u0142a\u015bciwo\u015bci zobowi\u0105zania albo ze wzgl\u0119du na zamierzony przez ni\u0105 cel umowy, wiadomy stronie b\u0119d\u0105cej w zw\u0142oce. <\/em><\/p>\n <\/p>\n Uprawnienie do odst\u0105pienia od umowy wzajemnej bez wyznaczenia dodatkowego terminu do spe\u0142nienia \u015bwiadczenia (art. 492 k.c. jest dopuszczalne tylko w wypadkach \u015bci\u015ble okre\u015blonych w przepisie. W zwi\u0105zku z tym, \u017ce stanowi on wyj\u0105tek od zasady og\u00f3lnej wyra\u017conej w art. 491 k.c., nale\u017cy go wyk\u0142ada\u0107 w\u0105sko, zgodnie z zasad\u0105 exceptiones non sunt extendae. To uprawienie przys\u0142uguje wi\u0119c jedynie w wypadku zw\u0142oki d\u0142u\u017cnika, a nie w przypadku innego op\u00f3\u017anienia w wykonaniu zobowi\u0105zania, oraz tylko je\u015bli uprawnienie do odst\u0105pienia od umowy wzajemnej zosta\u0142o zastrze\u017cone na wypadek niewykonania zobowi\u0105zania w terminie \u015bci\u015ble okre\u015blonym. Termin musi by\u0107 wyznaczony \u015bci\u015ble, tzn. w spos\u00f3b niebudz\u0105cy w\u0105tpliwo\u015bci, kiedy precyzyjnie on nast\u0105pi (przez wskazanie konkretnego momentu lub momentu nast\u0119puj\u0105cego z up\u0142ywem okre\u015blonej jednostki czasu). S\u0142usznie zatem S\u0105d Najwy\u017cszy stoi na stanowisku, \u017ce poj\u0119cia \u201etermin \u015bci\u015ble oznaczony\u201d nie mo\u017cna rozszerza\u0107, np. na warunek (zob. wyroki SN: z dnia 17 lutego 2011 r., IV CSK 405\/10, nr 354210 Legalis i z dnia 24 czerwca 2010 r., IV CSK 67\/10, Legalis nr 392564). Termin musi odgrywa\u0107 istotn\u0105 rol\u0119 z punktu widzenia celu zobowi\u0105zania (F. Zoll w: A. Olejniczak (red.), System Prawa Prywatnego. T. 6: Prawo zobowi\u0105za\u0144 \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 og\u00f3lna, Warszawa 2014, s. 1214). Konieczno\u015b\u0107 zastrze\u017cenia prawa odst\u0105pienia w umowie nie stanowi zawarcia klauzuli o odst\u0105pieniu, o kt\u00f3rej mowa w art. 395 \u00a7 1 k.c. , lecz stanowi spos\u00f3b zwolnienia stron z obowi\u0105zku wyznaczenia drugiej stronie terminu dodatkowego, o kt\u00f3rym mowa w art. 491 k.c. (zob. np. K. Zagrobelny, w: E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2017, nb 1 do art. 492; M. Gutowski, w: M. Gutowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, Warszawa 2016, pkt II.5. do art. 492). Jest to wi\u0119c jedynie spos\u00f3b modyfikacji mo\u017cliwo\u015bci skorzystania z prawa odst\u0105pienia, o kt\u00f3rym mowa w art. 491 k.c. S\u0142usznie zatem wskazuje si\u0119 w orzecznictwie, \u017ce art. 492 k.c. okre\u015bla sytuacje, w kt\u00f3rych ustawowe prawo do odst\u0105pienia od umowy wzajemnej w przypadku zw\u0142oki d\u0142u\u017cnika mo\u017ce by\u0107 wykonane bez wyznaczenia terminu dodatkowego. Przepis ten mo\u017cliwo\u015b\u0107 tak\u0105 przewiduje m.in. w sytuacji, gdy uprawnienie do odst\u0105pienia od umowy wzajemnej zosta\u0142o zastrze\u017cone na wypadek niewykonania zobowi\u0105zania w terminie \u015bci\u015ble okre\u015blonym ( lex commissoria). W takim wypadku \u017ar\u00f3d\u0142em prawa do odst\u0105pienia od umowy jest przepis ustawy (art. 491 k.c., a umowa stron ( lex commissoria) odnosi si\u0119 tylko do jednej z przes\u0142anek wykonania tego prawa (wyznaczenia d\u0142u\u017cnikowi dodatkowego terminu na wykonanie zobowi\u0105zania) i zwalnia wierzyciela z tej czynno\u015bci, je\u017celi strony moc\u0105 swej decyz<\/em>ji nada\u0142y \u015bwiadczeniu d\u0142u\u017cnika charakter terminowy (zob. wyrok SA we Wroc\u0142awiu z dnia 15 lutego 2012 r., I ACa 24\/12, Legalis nr 738850; postanowienie SN z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 404\/13, Legalis nr 1160526). <\/em><\/p>\n Dodatkowo s\u0105d podkre\u015bli\u0142: nawet gdyby postanowienie posiada\u0142o cechy lex commissoria (co nie mia\u0142o miejsca), odst\u0105pienie od umowy nie by\u0142oby mo\u017cliwe, albowiem zosta\u0142a ona wykonana. Jak bowiem wynika z art. 492 k.c., uprawnieniu do odst\u0105pienia od umowy na podstawie tego przepisu jest mo\u017cliwe wy\u0142\u0105cznie w wypadku niewykonania zobowi\u0105zania. Przes\u0142ank\u0105 skorzystania z tego uprawnienia jest tu zw\u0142oka d\u0142u\u017cnika w\u0142a\u015bnie w wykonaniu zobowi\u0105zania. Je\u017celi zobowi\u0105zanie jednej ze stron zosta\u0142o wykonane, chocia\u017cby nawet nienale\u017cycie, nie mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o dalszym istnieniu uprawnienia do odst\u0105pienia od umowy.<\/em><\/p><\/blockquote>\n <\/em><\/p>\n Odrzucone zosta\u0142y tak\u017ce pr\u00f3by ewentualnego powo\u0142ania si\u0119 na przepisy szczeg\u00f3lne umowy o roboty budowlane:<\/p>\n <\/p>\n nawet gdyby przyj\u0105\u0107, \u017ce twierdzenia te zosta\u0142y podniesione w odpowiednim czasie (co nie mia\u0142o miejsca), to takie odst\u0105pienie od umowy na podstawie art. 636 \u00a7 1 w zw. z art. 656 k.c. by\u0142oby bezskuteczne, skoro (...) odebra\u0142a posadzk\u0119, a jak s\u0142usznie wskazuje si\u0119 w orzecznictwie oraz doktrynie, na ww. przepis nie mo\u017cna powo\u0142ywa\u0107 si\u0119 po odbiorze przedmiotu umowy (por. wyrok SN z dnia 3 listopada 2000 r., IV CKN 152\/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 63; P. Drapa\u0142a, w: J. Gudowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Ksi\u0119ga trzecia. Zobowi\u0105zania, Warszawa 2013, nb 9 do art. 636; G. Kozie\u0142, w: A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowi\u0105zania \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 szczeg\u00f3lna, Warszawa 2014, nb 9 do art. 636).<\/p><\/blockquote>\n <\/em><\/p>\n Dodatkowo - umowa bardzo szczeg\u00f3\u0142owo regulowa\u0142a kary umowne. Zamiast wskazywa\u0107, \u017ce kara nale\u017cy si\u0119 za odst\u0105pienie od umowy, to powo\u0142ywa\u0142a w tym zakresie konkretny paragraf umowy - konkretn\u0105 przes\u0142ank\u0119 do odst\u0105pienia. Pech chcia\u0142, \u017ce by\u0142a to ta przes\u0142anka uznana przez s\u0105dy za niewa\u017cn\u0105 z mocy prawa. To za\u015b z miejsca czyni\u0142o bezskuteczn\u0105 kar\u0119 umown\u0105. S\u0105dy podkre\u015bli\u0142y, \u017ce je\u015bli w o\u015bwiadczeniu o odst\u0105pieniu odst\u0119puj\u0105cy powo\u0142uje konkretne punkty umowy, to nie mo\u017cna tego potem zignorowa\u0107.<\/p>\n <\/p>\n nawet gdyby przyj\u0105\u0107, \u017ce takie odst\u0105pienie by\u0142oby skuteczne, to umowa \u0142\u0105cz\u0105ca strony nie przewidywa\u0142a zastrze\u017cenia jakiejkolwiek kary umownej na wypadek odst\u0105pienia od niej w oparciu o przepisy ustawy (kodeksu cywilnego). Umowa \u0142\u0105cz\u0105ca strony wyra\u017anie bowiem stanowi\u0142a, \u017ce kara umowna zosta\u0142a zastrze\u017cona jedynie w sytuacji skorzystania z prawa odst\u0105pienia okre\u015blonego w jej art. 10 ust. 2, w tym w punkcie b, z kt\u00f3rego skorzysta\u0142a pozwana, a kt\u00f3re to postanowienie by\u0142o niewa\u017cne. Ca\u0142kowicie niezasadne by\u0142o odwo\u0142anie si\u0119 w tym zakresie do wyrok\u00f3w S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 8 grudnia 2010 r. (V CSK 177\/10, Legalis nr 414638) i z dnia 13 czerwca 2013 r. (IV CSK 668\/12, Legalis nr 753903) oraz wyroku S\u0105du Apelacyjnego w Bia\u0142ymstoku z dnia 18 pa\u017adziernika 2013 r. (I ACa 569\/13, OSAB 2013, nr 4, poz. 18). Mo\u017cliwe jest bowiem zastrze\u017cenie kary umownej na wypadek odst\u0105pienia od umowy dokonanego z przyczyn, za kt\u00f3re druga strona ponosi odpowiedzialno\u015b\u0107, bez powi\u0105zania z konkretnymi postanowieniami umowy dotycz\u0105cymi odst\u0105pienia, a wi\u0119c bez powi\u0105zania z umownym prawem odst\u0105pienia od umowy. W \u017cadnej z tych spraw kara umowna nie zosta\u0142a przewidziana wy\u0142\u0105cznie na wypadek skorzystania z umownego prawa odst\u0105pienia, tak jak to mia\u0142o miejsce w niniejszej sprawie. Nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce kara umowna jest tzw. dodatkowym zastrze\u017ceniem umownym, a wi\u0119c od woli stron zale\u017cy, czy zostanie powi\u0105zana z umownym prawem odst\u0105pienia, ustawowym prawem odst\u0105pienia, czy z jednym i z drugim. Pozwana, pomimo spoczywaj\u0105cego na niej ci\u0119\u017caru dowodu (art. 6 k.c.), w \u017caden spos\u00f3b nie wykaza\u0142a, aby strony, maj\u0105c na uwadze tre\u015b\u0107 art. 65 \u00a7 2 k.c., mia\u0142y na my\u015bli t\u0119 ostatni\u0105 sytuacj\u0119. Poza tym sama tre\u015b\u0107 postanowienia umownego by\u0142a jasna i zrozumia\u0142a, albowiem zgodnie z \u00a7 10 ust. 4 lit. a umowy, w przypadkach okre\u015blonych w ust. 2 (a wi\u0119c np. z \u00a7 10 ust. 2 lit. b), wykonawca mia\u0142 zap\u0142aci\u0107 zamawiaj\u0105cemu kary umowne z uwzgl\u0119dnieniem postanowie\u0144 ust. 1 w wysoko\u015bci 10% warto\u015bci okre\u015blonej w \u00a7 5 ust. 1 umowy. Ta tre\u015b\u0107 postanowienia nie pozostawia\u0142a w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce kara umowna przewidziana w \u00a7 10 ust. 4 lit. a umowy, a wi\u0119c naliczona przez pozwan\u0105, zosta\u0142a ograniczona wy\u0142\u0105cznie do prawa odst\u0105pienia od umowy przewidzianego w jej \u00a7 10 ust. 2. Niezale\u017cnie wi\u0119c od braku jakiegokolwiek dowodu przeciwnego, z tre\u015bci zacytowanego postanowienia umownego jednoznacznie wynika\u0142o, \u017ce strony bardzo precyzyjnie ograniczy\u0142y zakres zastosowania kary umownej do umownego prawa odst\u0105pienia od umowy i nie jest mo\u017cliwe przyj\u0119cie interpretacji rozszerzaj\u0105cej, zmierzaj\u0105cej do mo\u017cliwo\u015bci naliczania kary umownej w wypadku ustawowego prawa odst\u0105pienia. Co wi\u0119cej, w \u00a7 9 ust. 2 lit. b umowy strony przewidzia\u0142y inny, ni\u017c okre\u015blone w art. 10 ust. 2, przypadek odst\u0105pienia od umowy, ale nie powi\u0105za\u0142y go z \u017cadn\u0105 kar\u0105 umown\u0105, co r\u00f3wnie\u017c \u015bwiadczy o odniesieniu kary umownej do konkretnych wypadk\u00f3w wskazanych w umowie. Oczywi\u015bcie stronie pozwanej przys\u0142ugiwa\u0142o stosowne roszczenie odszkodowawcze, zgodnie z art. 471 k.c., je\u017celi uwa\u017ca\u0142a, \u017ce zasz\u0142y przes\u0142anki przewidziane w tym przepisie, ale pozostawa\u0142o to poza niniejszym procesem, gdy\u017c (...) nie zg\u0142osi\u0142a \u017cadnych roszcze\u0144 z tego tytu\u0142u do potr\u0105cenia (poza kwot\u0105, o kt\u00f3rej b\u0119dzie mowa).<\/p><\/blockquote>\n <\/em><\/p>\n Z tego wszystkiego zapami\u0119ta\u0107 zatem przede wszystkim nale\u017cy, \u017ce<\/p>\n Odst\u0105pienie od umowy to temat na ciekaw\u0105 prac\u0119 naukow\u0105. Trudno zliczy\u0107 problemy prawne, jakie wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z t\u0105 instytucj\u0105. Ba, w zasadzie mo\u017cna wyr\u00f3\u017cni\u0107 kilka typ\u00f3w odst\u0105pie\u0144, bo w samym kodeksie cywilnym natkniemy si\u0119 na r\u00f3\u017cne oblicza tej instytucji. Je\u015bli w dodatku doszukamy si\u0119 przepis\u00f3w szczeg\u00f3lnych w innych ustawach - na przyk\u0142ad przy utworach - Czytaj dalej... \"Odst\u0105pienie od umowy niejedno ma imi\u0119\"<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[5],"tags":[20,94,34,37,198,41,46],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t
\nPostanowienie z \u00a7 10 ust. 2 pkt b umowy nie mog\u0142o zosta\u0107 uznane za tego rodzaju klauzul\u0119. Jego analiza prowadzi bowiem do wniosku, \u017ce strony zastrzeg\u0142y prawo odst\u0105pienia od umowy nie na wypadek niewykonania zobowi\u0105zania, ale na wypadek nienale\u017cytego wykonania zobowi\u0105zania. Oczywistym jest, \u017ce poj\u0119cie \u201eniewykonania zobowi\u0105zania\u201d nie jest to\u017csame z poj\u0119ciem \u201enienale\u017cytego wykonania zobowi\u0105zania\u201d. W tym postanowieniu umowy strony wyra\u017anie odwo\u0142a\u0142y si\u0119 do \u201ewykonania rob\u00f3t niezgodnie z obowi\u0105zuj\u0105cymi warunkami technicznymi i niedokonania ich naprawy w oznaczonym terminie\u201d, co mo\u017ce zosta\u0107 zakwalifikowane jedynie jako nienale\u017cyte wykonanie zobowi\u0105zania wynikaj\u0105cego z umowy. Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji pozwanej, nie zachodzi\u0142a tu sytuacja \u201eniewykonania zobowi\u0105zania zgodnie z obowi\u0105zuj\u0105cymi warunkami technicznymi\u201d. Skoro art. 492 k.c., jako wyj\u0105tek od zasady, powinien by\u0107 wyk\u0142adany \u015bci\u015ble, to ju\u017c tylko z tego powodu \u00a7 10 ust. 2 pkt b umowy nie mo\u017ce zosta\u0107 uznany za klauzul\u0119 lex commissoria, jak prawid\u0142owo uzna\u0142 S\u0105d I instancji. Wymaga podkre\u015blenia, \u017ce nie spos\u00f3b rozci\u0105ga\u0107 zastosowania tego przepisu kodeksowego na przypadki nienale\u017cytego wykonania zobowi\u0105zania, gdy\u017c prowadzi\u0142oby to do niedopuszczalnej, rozszerzaj\u0105cej wyk\u0142adni tego przepisu.<\/p><\/blockquote>\n
\n<\/p>\n\n