Prawid\u0142owa kwalifikacja prawna czynu zabronionego zale\u017cy od wielu przekrojowych czynnik\u00f3w oraz element\u00f3w analizowanego stanu faktycznego. Niekiedy g\u0142\u00f3wna \u201eo\u015b sporu\u201d pomi\u0119dzy oskar\u017cycielem a profesjonalnym obro\u0144c\u0105, dotyka p\u0142aszczyzny niematerialnej - uj\u0119tej w instytucj\u0119 zamiaru, weryfikowanego tak\u017ce przez pryzmat skutk\u00f3w. Problem ten cz\u0119sto wyst\u0119puje przy aktach agresji zako\u0144czonych uszkodzeniem cia\u0142a innej osoby. Konieczne jest w\u00f3wczas ustalenie, czy mamy do czynienia \u201etylko\u201d z umy\u015blnym spowodowaniem powa\u017cnych obra\u017ce\u0144, czy ju\u017c jednak z usi\u0142owaniem zab\u00f3jstwa. <\/p>\n
W powy\u017cszym kontek\u015bcie warto przedstawi\u0107 tezy z wyroku S\u0105du Apelacyjnego w Lublinie - II Wydzia\u0142 Karny z dnia 30 listopada 2016 r.<\/p>\n
O zamiarze sprawcy \u015bwiadczy ca\u0142okszta\u0142t podmiotowych, jak i przedmiotowych okoliczno\u015bci sprawy. Dopiero bowiem na podstawie wszystkich okoliczno\u015bci danego wypadku i osoby sprawcy mo\u017cliwe jest odtworzenie rzeczywistych jego prze\u017cy\u0107 i ustalenie do czego zmierza\u0142, czego chcia\u0142, wzgl\u0119dnie \u2013 post\u0119puj\u0105c w okre\u015blony spos\u00f3b - co przewidywa\u0142 i na co si\u0119 godzi\u0142.<\/em><\/p>\n
Ustalenie stanu \u015bwiadomo\u015bci oskar\u017conego, opiera\u0107 si\u0119 powinno na okre\u015bleniu stopnia prawdopodobie\u0144stwa prognozowania wyst\u0105pienia negatywnego skutku. Im wy\u017csze jest to prawdopodobie\u0144stwo wywo\u0142ane aktywno\u015bci\u0105 sprawcy, z tym wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015bci\u0105 przyjmowany jest zamiar. W konsekwencji wyra\u017anie nale\u017cy rozr\u00f3\u017cni\u0107 sytuacj\u0119 gdy sprawca chce pope\u0142ni\u0107 czyn zabroniony (zamiar bezpo\u015bredni - dolus directus) od takiej, w kt\u00f3rej przewiduj\u0105c mo\u017cliwo\u015b\u0107 pope\u0142nienia czynu zabronionego, na to si\u0119 godzi (zamiar wynikowy - dolus eventualis).<\/em><\/p>\n
Istota przedmiotowej sprawy, w zakresie czynu przypisanego W. Z., sprowadza si\u0119 do ustalenia czy oskar\u017cony zamiarem obejmowa\u0142 skutek jaki swoim zachowaniem m\u00f3g\u0142 wywo\u0142a\u0107 u pokrzywdzonego, a je\u015bli tak to jakiego rodzaju (w jakim rozmiarze) i jak daleko si\u0119ga\u0142 ten zamiar oraz jak\u0105 mo\u017cna by\u0142o przypisa\u0107 mu posta\u0107.<\/em><\/p>\n
Zdaniem S\u0105du Apelacyjnego, uzasadnienie zaskar\u017conego wyroku w spos\u00f3b wyczerpuj\u0105cy motywuje zaj\u0119te stanowisko. Pozostaje przy tym pod ochron\u0105 art. 7 k.p.k. i zas\u0142uguje na pe\u0142n\u0105 aprobat\u0119. Dokonana przez S\u0105d Okr\u0119gowy ocena dowod\u00f3w jest trafna i nie nosi cech dowolno\u015bci, podobnie zreszt\u0105 jak i poczynione ustalenia faktyczne, skoro oparte zosta\u0142y na dowodach uznanych za wiarygodne.<\/em><\/p>\n
Dla bytu przest\u0119pstwa z art. 148 \u00a7 1 k.k., szczeg\u00f3lnie w formie usi\u0142owania, nie jest konieczne nie tylko nast\u0105pienie skutku, o jakim traktuje ten przepis, ale nawet spowodowanie obra\u017ce\u0144 powoduj\u0105cych chorob\u0119 realnie zagra\u017caj\u0105c\u0105 \u017cyciu. Dla oceny winy sprawcy i kwalifikacji prawnej jego czynu istotne znaczenie ma, obok skutk\u00f3w spowodowanych zachowaniem przest\u0119pnym oskar\u017conego, tak\u017ce jego zamiar (por. wyrok SN z dnia 10.12.1982 r. w sprawie IV KR 302\/82).<\/em><\/p>\n
Wprawdzie w wypadkach przest\u0119pstw przeciwko \u017cyciu i zdrowiu \u2013 jako przest\u0119pstw znamiennych skutkiem \u2013 o kwalifikacji prawnej czynu decyduje przede wszystkim powsta\u0142y skutek, jednak\u017ce nie wyklucza to zakwalifikowania go jako usi\u0142owania do surowiej zagro\u017conego przest\u0119pstwa, w sytuacji gdy bez \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci mo\u017cna wyprowadzi\u0107 jednoznaczny wniosek, \u017ce skutek zamierzony przez sprawc\u0119 by\u0142 dalej id\u0105cy ni\u017c osi\u0105gni\u0119ty (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 07.07.2005 r. w sprawie II AKa 213\/05).<\/em><\/p>\n
Taka w\u0142a\u015bnie sytuacja zaistnia\u0142a w rozpoznawanej sprawie. Wbrew argumentacji przedstawionej w apelacji s\u0105d I instancji prawid\u0142owo ustali\u0142, i\u017c nie mo\u017cna by\u0142o ograniczy\u0107 zachowania oskar\u017conego jedynie do umy\u015blnego spowodowania ci\u0119\u017ckich obra\u017ce\u0144 cia\u0142a przewidzianych w art. 156 \u00a7 1 pkt 2 k.k. Prawid\u0142owa analiza podejmowanych przez W. Z. czynno\u015bci powadzi do wniosku, i\u017c towarzyszy\u0142 mu zamiar i to znacznie dalej id\u0105cy.<\/em><\/p>\n
\u015awiadomie podejmowane zachowanie prowadzi\u0107 mo\u017ce do dwojakiego rodzaju wniosk\u00f3w w zale\u017cno\u015bci od tego, czy skutek najdalej id\u0105cy jest nieuchronny lub tylko wysoce prawdopodobny. W pierwszym przypadku sprawcy mo\u017cna przypisa\u0107 zamiar bezpo\u015bredni, w drugim za\u015b zamiar ewentualny.<\/em><\/p>\n
Z.<\/em> dzia\u0142a\u0142 poprzez zadawanie P. J. cios\u00f3w no\u017cem ostroko\u0144czystym o d\u0142ugo\u015bci ostrzowej 17,5 cm w okolice szyi oraz klatki piersiowej. W wyniku tego u pokrzywdzonego powsta\u0142y dwie rany k\u0142ute przedniej \u015bciany klatki piersiowej w okolicy 4 i 7 mi\u0119dzy\u017cebrza po stronie prawej i 5 mi\u0119dzy\u017cebrza po stronie lewej z nast\u0119powym uszkodzeniem prawej i lewej kopu\u0142y przepony, g\u00f3rnej powierzchni lewego p\u0142ata w\u0105troby oraz przedniej \u015bciany trzonu \u017co\u0142\u0105dka, rany k\u0142ute: okolicy szyi po stronie prawej, okolicy tu\u017c poni\u017cej karku oraz okolicy nad\u0142opatkowej prawej, okolicy obojczyka prawego, prawej okolicy podobojczykowej i prawego ramienia. Obra\u017cenia te, w szczeg\u00f3lno\u015bci rany przedniej \u015bciany trzonu \u017co\u0142\u0105dka oraz rany k\u0142utej kopu\u0142y przepony, stanowi\u0142y chorob\u0119 realnie zagra\u017caj\u0105c\u0105 \u017cyciu w rozumieniu art. 156 \u00a7 1 k.k. (opinia k. 90 akt prokuratorskich; opinia ustna bieg\u0142ego T. I. k. 206v II tomu w post\u0119powaniu s\u0105dowym).<\/em><\/p>\n
W omawianym przypadku W. Z. nie poprzesta\u0142 na jednym ciosie. Atak ponawia\u0142, powoduj\u0105c w konsekwencji opisane wy\u017cej obra\u017cenia. Dopiero w\u00f3wczas uzna\u0142 swe dzia\u0142anie za zako\u0144czone i wypchn\u0105\u0142 pokrzywdzonego z mieszkania (pozostawiaj\u0105c go bez jakiejkolwiek opieki medycznej). Podj\u0119te przez niego czynno\u015bci wykonawcze nie by\u0142y dzie\u0142em przypadku, nie wynika\u0142y z niefortunnego zbiegu okoliczno\u015bci. Nawet uwzgl\u0119dniaj\u0105c dynamiczny przebieg zdarzenia i niew\u0105tpliwie silne emocje jakie mu towarzyszy\u0142y, nie spos\u00f3b nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce oskar\u017cony mia\u0142 czas nie tylko na wyb\u00f3r przedmiotu s\u0142u\u017c\u0105cego mu do zadania cios\u00f3w (wybra\u0142 przedmiot niebezpieczny, a nie jaki\u015b inny przypadkowy) ale te\u017c miejsc na ciele pokrzywdzonego, w kt\u00f3re je wymierzy\u0142. Umiejscowienie zadanych cios\u00f3w, ich wielo\u015b\u0107 i skutek jaki wywo\u0142a\u0142y jednoznacznie wskazuje, \u017ce nie by\u0142y one nieporadne, czy zadane z niewielk\u0105 si\u0142\u0105.<\/em><\/p>\n
Powy\u017csze ustalenia prowadz\u0105 do wniosku, nawet przy za\u0142o\u017ceniu, i\u017c oskar\u017cony tylko przewidywa\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 spowodowania u pokrzywdzonego ci\u0119\u017ckiego uszczerbku na zdrowiu (tak najwyra\u017aniej interpretuje zdarzenie obro\u0144ca, postuluj\u0105c ograniczenie kwalifikacji prawnej czynu do art 156 \u00a7 1 pkt 2 k.k.), to jednocze\u015bnie \u2013 w okoliczno\u015bciach przedmiotowej sprawy - musia\u0142 co najmniej u\u015bwiadamia\u0107 sobie stopie\u0144 zagro\u017cenia jakie mo\u017ce spowodowa\u0107 dla pokrzywdzonego oraz przewidywa\u0107, \u017ce skutek najdalej id\u0105cy (tj. \u015bmier\u0107 pokrzywdzonego) by\u0142 prawdopodobny i godzi\u0107 si\u0119 na to (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie II AKa 101\/09). Z opinii s\u0105dowo-psychiatrycznej wynika, \u017ce W. Z. nie jest chory psychicznie, upo\u015bledzony umys\u0142owo oraz nie cierpia\u0142 w czasie pope\u0142nienia zarzucanego mu czynu na zaburzenia psychotyczne lub inne zak\u0142\u00f3cenia czynno\u015bci psychicznych. W okresie obj\u0119tym zarzutem mia\u0142 zachowan\u0105 zdolno\u015b\u0107 rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim post\u0119powaniem (k. 413 akt prokuratorskich). Zasady logicznego rozumowania oraz do\u015bwiadczenia \u017cyciowego wskazuj\u0105 natomiast, \u017ce nie jest mo\u017cliwe takie przest\u0119pcze zachowanie sprawcy, u kt\u00f3rego nie stwierdzono mankament\u00f3w natury psychicznej i intelektualnych by by\u0142 on w stanie miarkowa\u0107 w taki spos\u00f3b dzia\u0142ania, by wykluczy\u0107 nast\u0105pienie skutku najdalej id\u0105cego, ju\u017c nie m\u00f3wi\u0105c o nieumy\u015blnym zachowaniu. Zadaj\u0105c pokrzywdzonemu ciosy no\u017cem w opisany wy\u017cej spos\u00f3b oskar\u017cony nie m\u00f3g\u0142 wi\u0119c tak pokierowa\u0107 swoim zachowaniem, aby celowo wykluczy\u0107 wyst\u0105pienie skutku w postaci \u015bmierci P. J.. Precyzyjne wyznaczenie granicy pomi\u0119dzy zaistnia\u0142ym skutkiem a skutkiem najdalej id\u0105cym nie by\u0142o mo\u017cliwe. Same wyja\u015bnienia oskar\u017conego, w zakresie w jakim twierdzi\u0142, \u017ce nie chcia\u0142 zabi\u0107 pokrzywdzonego, nie s\u0105 ku temu wystarczaj\u0105ce. Ka\u017cdy przeci\u0119tnie do\u015bwiadczony cz\u0142owiek wie, \u017ce zadawanie cios\u00f3w no\u017cem w okolice klatki piersiowej, brzuch czy szyj\u0119, a wi\u0119c w miejsca gdzie znajduj\u0105 si\u0119 najwa\u017cniejsze a zarazem wyj\u0105tkowo delikatne organy mo\u017ce spowodowa\u0107 nie tylko ci\u0119\u017ckie uszkodzenie cia\u0142a, ale r\u00f3wnie\u017c skutek \u015bmiertelny.<\/em><\/p>\n
W konsekwencji S\u0105d Okr\u0119gowy prawid\u0142owo przyj\u0105\u0142, \u017ce oskar\u017conemu mo\u017cna przypisa\u0107 zamiar ewentualny w zakresie usi\u0142owania zab\u00f3jstwa. S\u0105d Apelacyjny podzielaj\u0105c ten pogl\u0105d argumentuje, i\u017c skutek w postaci \u015bmierci, w tym przypadku by\u0142 wysoce prawdopodobny, a nie nieuchronny, co znamionuje zamiar bezpo\u015bredni.<\/em><\/p>\n
Uwzgl\u0119dniaj\u0105c rodzaj u\u017cytego przez oskar\u017conego narz\u0119dzia, kt\u00f3re nale\u017ca\u0142o do niebezpiecznych (n\u00f3\u017c o blisko 20 cm d\u0142ugo\u015bci ostrza), ilo\u015b\u0107 zadanych pokrzywdzonemu cios\u00f3w oraz ich umiejscowienie i powsta\u0142e w ten spos\u00f3b obra\u017cenia, niew\u0105tpliwie nale\u017cy przyj\u0105\u0107, \u017ce dosz\u0142o do nara\u017cenia P. J. na bezpo\u015brednie niebezpiecze\u0144stwo utraty \u017cycia. Nie jest to jednak jednoznaczne z przyj\u0119ciem, \u017ce oskar\u017cony dzia\u0142a\u0142 z bezpo\u015brednim zamiarem pozbawienia \u017cycia pokrzywdzonego. O tym, \u017ce jedynie godzi\u0142 si\u0119 na wyst\u0105pienia tego najdalej id\u0105cego dla pokrzywdzonego skutku przemawiaj\u0105 bowiem okoliczno\u015bci zdarzenia, jakie mia\u0142y miejsce ju\u017c po zadaniu P. J. cios\u00f3w no\u017cem. Jak celnie zauwa\u017cy\u0142 S\u0105d Okr\u0119gowy \u201eW. Z. nie podj\u0105\u0142 jednak dalszych dzia\u0142a\u0144 bezpo\u015brednio prowadz\u0105cych do spowodowania skutku \u015bmiertelnego, cho\u0107 mia\u0142 do tego niczym nie ograniczon\u0105 sposobno\u015b\u0107\u201d. Wr\u0119cz przeciwnie, mimo uzyskanej przewagi, oskar\u017cony wypchn\u0105\u0142 pokrzywdzonego z mieszkania. Znamiennym jest przy tym, \u017ce w tym momencie P. J. by\u0142 jeszcze \u015bwiadomy, utrzymywa\u0142 si\u0119 na nogach o w\u0142asnych si\u0142ach i intensywnie domaga\u0142 si\u0119 udzielenia mu pomocy. Niezale\u017cnie wi\u0119c od tego, \u017ce - jak ka\u017cdy przeci\u0119tnie rozumuj\u0105cy cz\u0142owiek znajduj\u0105cy si\u0119 w analogicznej sytuacji - W. Z. musia\u0142 przewidywa\u0107 realn\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 spowodowania \u015bmierci pokrzywdzonego (kt\u00f3ra zreszt\u0105 nie nast\u0105pi\u0142a tylko ze wzgl\u0119du na udzielenie mu pomocy medycznej), w\u0142a\u015bnie z uwagi na brak podejmowania dalszych dzia\u0142a\u0144 maj\u0105cych doprowadzi\u0107 do tego skutku uzasadnione jest przekonanie, \u017ce jego spowodowanie nie by\u0142o obj\u0119te bezpo\u015brednim zamiarem oskar\u017conego.<\/em><\/p>\n
Niezale\u017cnie od powy\u017cszego nie mo\u017cna te\u017c podzieli\u0107 zapatrywania obro\u0144cy W. Z., \u017ce zachowanie oskar\u017conego spe\u0142nia kryteria dobrowolno\u015bci odst\u0105pienia od usi\u0142owania pope\u0142nienia zarzuconego mu czynu (s. 7-8 apelacji).<\/em><\/p>\n
Dla przypomnienia nale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce zachowanie sprawcy usi\u0142owania okre\u015blone
\nw przepisie art. 15 \u00a7 1 k.k. wy\u0142\u0105cza karalno\u015b\u0107 usi\u0142owania, lecz nie odbiera mu przest\u0119pczego charakteru. Zachowanie to polega na dobrowolnym odst\u0105pieniu od dokonania lub dobrowolnemu zapobie\u017ceniu skutkowi przest\u0119pczemu. Pierwszy przypadek dotyczy usi\u0142owa\u0144 niezako\u0144czonych, w kt\u00f3rych sprawca nie wykona\u0142 wszystkich czynno\u015bci niezb\u0119dnych do osi\u0105gni\u0119cia dokonania i dobrowolnie rezygnuje z dalszego dzia\u0142ania. W drugim za\u015b, czyli w sytuacji usi\u0142owania uko\u0144czonego, konieczna jest ze strony sprawcy usi\u0142owania przeciwakcja zapobiegaj\u0105ca naruszeniu dobra prawnego (tzw. czynny \u017cal).<\/em><\/p>\nO \u017cadnym z powy\u017cszych przypadk\u00f3w nie mo\u017ce by\u0107 mowy w przedmiotowej sprawie. Skar\u017c\u0105cy obro\u0144ca akcentuje, \u017ce oskar\u017cony przerwa\u0142 w okre\u015blonym momencie swoje dzia\u0142ania i nie kontynuowa\u0142 ich mimo, \u017ce mia\u0142 tak\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107, co wskazuje na dobrowolno\u015b\u0107 odst\u0105pienia od usi\u0142owania. Problem ten by\u0142 wielokrotnie analizowany w orzecznictwie. Jak wskaza\u0142 S\u0105d Najwy\u017cszy w postanowieniu z dnia 8 wrze\u015bnia 2005 r. w sprawie II KK 10\/05 \u201eo dobrowolnym odst\u0105pieniu od usi\u0142owania mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 w\u00f3wczas gdy sprawca dobrowolnie zrezygnowa\u0142 z pope\u0142nienia czynu zabronionego w fazie usi\u0142owania nieuko\u0144czonego. Je\u017celi zachowanie bezpo\u015brednio zmierzaj\u0105ce do dokonania osi\u0105gnie faz\u0119 usi\u0142owania uko\u0144czonego, tj. gdy sprawca wykona\u0142 wszystkie czynno\u015bci prowadz\u0105ce do realizacji znamion czynu zabronionego, to do bezkarno\u015bci za usi\u0142owanie przest\u0119pstwa konieczne jest zapobiegni\u0119cie przez sprawc\u0119 skutkowi stanowi\u0105cemu znami\u0119 czynu zabronionego obj\u0119tego pierwotnym zamiarem sprawcy. Czynny \u017cal musi przejawia\u0107 si\u0119 aktywno\u015bci\u0105 - dzia\u0142aniem sprawcy, zdaj\u0105cego sobie spraw\u0119 z mo\u017cliwo\u015bci zaistnienia skutku, kt\u00f3ry jednak w chwili podj\u0119cia dzia\u0142ania nie chce, aby \u00f3w skutek nast\u0105pi\u0142\u201d (podobnie wyrok SN z dnia 20.11.2007 r. w sprawie III KK 254\/07; wyrok SA w Bia\u0142ymstoku z dnia 14.05.2009 r. w sprawie II AKa 58\/09).<\/em><\/p>\n
Przenosz\u0105c powy\u017csze rozwa\u017cania na grunt rozpoznawanej sprawy zgodzi\u0107 si\u0119 nale\u017cy ze skar\u017c\u0105cym, \u017ce kwestia zaawansowania usi\u0142owania zab\u00f3jstwa nie zosta\u0142a przez S\u0105d Okr\u0119gowy rozstrzygni\u0119ta wprost. Dok\u0142adna analiza przytoczonego przez obro\u0144c\u0119 fragmentu uzasadnienia (s. 7 apelacji; s. 14 uzasadnienia) pozwala jednak wyja\u015bni\u0107 t\u0105 kwesti\u0119.<\/em><\/p>\n
Pos\u0142u\u017cenie si\u0119 przez S\u0105d Okr\u0119gowy w pisemnych motywach wyroku, cytowanym ju\u017c powy\u017cej, zwrotem \u201eW. Z. nie podj\u0105\u0142 jednak dalszych dzia\u0142a\u0144 bezpo\u015brednio prowadz\u0105cych do spowodowania skutku \u015bmiertelnego, cho\u0107 mia\u0142 do tego niczym nie ograniczon\u0105 sposobno\u015b\u0107\u201d nie jest to\u017csame z ustaleniem, \u017ce oskar\u017cony dobrowolnie odst\u0105pi\u0142 od usi\u0142owania zab\u00f3jstwa. Abstrahuj\u0105c nawet od tego, \u017ce zaprzestanie zadawania cios\u00f3w i wypchni\u0119cie pokrzywdzonego z mieszkania nale\u017cy raczej traktowa\u0107 jako zako\u0144czenie czynno\u015bci sprawczej, a nie odst\u0105pienie od niej (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 09.01.2013 r. w sprawie II AKa 236\/12), to jednocze\u015bnie nie mo\u017cna traci\u0107 z pola widzenia, i\u017c mia\u0142o to miejsce ju\u017c po spowodowaniu u P. J. obra\u017ce\u0144 stanowi\u0105cych chorob\u0119 realnie zagra\u017caj\u0105c\u0105 \u017cyciu. Brak zatem podstaw do uznania, \u017ce oskar\u017cony zrezygnowa\u0142 z doprowadzenia do naruszenia dobra prawnego, porzucaj\u0105c zamiar jego naruszenia przed dope\u0142nieniem kompletu czynno\u015bci wykonawczych danego przest\u0119pstwa (tak nale\u017cy interpretowa\u0107 usi\u0142owanie nieuko\u0144czone), skoro do naruszenia tego dobra i wype\u0142nienia znamion czynu ju\u017c dosz\u0142o. Nie mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 mowy o dobrowolnym odst\u0105pieniu od pope\u0142nienia czynu zabronionego w fazie usi\u0142owania nieuko\u0144czonego.<\/em><\/p>\n
Z akt sprawy nie wynika aby w trakcie zdarzenia, ju\u017c po rozpocz\u0119ciu zadawania cios\u00f3w, dosz\u0142o do zmiany okoliczno\u015bci, kt\u00f3re sk\u0142oni\u0142yby oskar\u017conego do zrezygnowania z atakowania pokrzywdzonego. Uwzgl\u0119dniaj\u0105c zatem okoliczno\u015bci zdarzenia, w tym przede wszystkim spos\u00f3b spowodowania i rozleg\u0142o\u015b\u0107 powsta\u0142ych u pokrzywdzonego obra\u017ce\u0144, uzna\u0107 nale\u017cy, i\u017c oskar\u017cony uczyni\u0142 wszystko co by\u0142o jego zdaniem konieczne i mo\u017cliwe do dokonania przypisanego mu czynu zabronionego. W istocie dopu\u015bci\u0142 si\u0119 wi\u0119c usi\u0142owania zako\u0144czonego zbrodni zab\u00f3jstwa. W tym kontek\u015bcie s\u0142usznie S\u0105d Okr\u0119gowy zauwa\u017cy\u0142, \u017ce \u201eW. Z. nie podj\u0105\u0142 \u017cadnych dzia\u0142a\u0144 w kierunku natychmiastowego udzielenia pomocy P. J., aby w ten spos\u00f3b za\u017cegna\u0107 zaistnia\u0142e niebezpiecze\u0144stwo\u201d (s. 14 uzasadnienia) i nie jest to okoliczno\u015b\u0107 kwestionowana przez strony. W konsekwencji bezspornym jest, \u017ce oskar\u017cony w \u017caden spos\u00f3b nie pr\u00f3bowa\u0142 zapobiegn\u0105\u0107 skutkowi stanowi\u0105cemu znami\u0119 czynu zabronionego obj\u0119tego jego pierwotnym zamiarem (tj. usi\u0142owania zab\u00f3jstwa). Nie mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 mowy o czynnym \u017calu, w rozumieniu art. 15 \u00a7 1 k.k. (por. powo\u0142ane wy\u017cej postanowienie SN z dnia 08.09.2005 r. w sprawie II KK 10\/05).<\/em><\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Prawid\u0142owa kwalifikacja prawna czynu zabronionego zale\u017cy od wielu przekrojowych czynnik\u00f3w oraz element\u00f3w analizowanego stanu faktycznego. Niekiedy g\u0142\u00f3wna \u201eo\u015b sporu\u201d pomi\u0119dzy oskar\u017cycielem a profesjonalnym obro\u0144c\u0105, dotyka p\u0142aszczyzny niematerialnej - uj\u0119tej w instytucj\u0119 zamiaru, weryfikowanego tak\u017ce przez pryzmat skutk\u00f3w. Problem ten cz\u0119sto wyst\u0119puje przy aktach agresji zako\u0144czonych uszkodzeniem cia\u0142a innej osoby. Konieczne jest w\u00f3wczas ustalenie, czy mamy Czytaj dalej... \"R\u00f3\u017cne oblicza zamiaru\"<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[5],"tags":[56],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t