Przeskocz do treści

Prawda obiektywna a wymogi formalne

Skuteczne prowadzenie procesu cywilnego wymaga nie tylko solidnego przygotowania argumentacji prawnej na etapie pozwu i odpowiedzi na pozew, ale także wiąże się z koniecznością wykazywania dużej czujności w toku samej sprawy. Elastyczne reagowanie na zmieniające się warunki, powodowane działaniem przeciwnika lub sądu, to najważniejszy warunek dla zwiększenia szans na pozyskanie korzystnego rozstrzygnięcia. Należy bowiem pamiętać, że II instancja jest instancją merytoryczną, a dokonana dopiero na tym etapie – na niekorzyść strony – zmiana sposobu oceny przeprowadzonych dowodów zdarza się wcale nie tak rzadko. Tym samym przekonanie do swoich racji sądu I instancji nie gwarantuje jeszcze ostatecznego sukcesu. Prawdy te, oczywiste dla praktyków z doświadczeniem procesowym, nie są jednak wiedzą powszechną.

Przykład bolesnego dla powoda wyroku reformatoryjnego obrazuje następująca sprawa przeprowadzona w apelacji lubelskiej. Sprawa cechowała się dużym poziomem skomplikowania i była wielowątkowa. Bardzo istotny okazał się jednak zarzut przedawnienia, a w zasadzie kwestie formalnoprawne dotyczące prekluzji oraz mocy dowodowej określonych dokumentów.

Powód dołączą do pozwu kserokopię dokumentu obejmującego wniosek o wezwanie do próby ugodowej z prezentatą biura podawczego Sądu. Złożone wezwanie do próby ugodowej obejmuje kserokopię dokumentu, nie potwierdzoną za zgodność. Pozwana w odpowiedzi na pozew podnosi zarzut przedawnienia wskazując, że powód nie wykazał przerwania biegu przedawnienia. Wskazuje, że wprawdzie powód dołączył do pozwu kopię wezwania do próby ugodowej ze słabo czytelną prezentatą biura podawczego, jednak powyższe nie stanowi dowodu na skuteczne przerwanie biegu przedawnienia, ponieważ z dokumentu tego nie wynika, czy wniosek nie zawierał braków formalnych i czy nadano dalszy bieg sprawie. Pozwana zarzuciła wobec tego, że powód nie wykazał, że czynność została skutecznie podjęta. W odpowiedzi powód w piśmie procesowym podniósł, że zarzut przedawnienia jest chybiony.

W pierwszej instancji przyjęto, że powód wykazał, że złożył wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w terminie poświadczonym prezentatą sądu. Zamieszczenie prezentaty na dokumencie nie przesądza o jego charakterze prawnym – dokument prywatny pozostaje takim, a domniemanie prawdziwości ogranicza się wtedy tylko do samej prezentaty i daty w niej zawartej.

Jak zwykle jednak diabeł tkwi w szczegółach, a takich dopatrzył się dopiero sąd II instancji. Potwierdzono, iż powszechnie uznaje się, że zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia. Ale aby czynność procesowa przerwała bieg przedawnienia, musi być ona skuteczna z punktu widzenia przepisów prawa procesowego. Sąd II instancji nie podzielił zatem poglądu, jakoby powód udowodnił przerwanie biegu przedawnienia. Przyjął, że samo złożenie wniosku takiej przesłanki nie zapewnia, jako że wnioskodawca może wniosek cofnąć, nie opłacić go, nie uzupełnić braków formalnych.

Na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik powoda złożył do akt kserokopię (nie poświadczoną za zgodność z oryginałem) protokołu posiedzenia, które odbyło się na skutek zawezwania do próby ugodowej, ale sąd dowód ten pominął. Uznał, że po pierwsze – nie została poświadczona za zgodność z oryginałem, po drugie pełnomocnik powoda nie złożył stosowanego wniosku dowodowego, a po trzecie, nawet gdyby pełnomocnik powoda wnosił o dopuszczenie takiego dowodu, to wniosek taki byłby spóźniony, ponieważ potrzeba powołania tego dowodu powstała po doręczeniu odpowiedzi na pozew, w którym podniesiony został zarzut przedawnienia (w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 479 1 k.p.c. i nast. w brzmieniu przed ich uchyleniem z dniem 3 maja 2012 roku).

Z powyższego rozstrzygnięcia można wyciągać różne wnioski. Po pierwsze – ukazuje ono praktyczne znaczenie prekluzji oraz wskazuje na potrzebę szybkiego i czujnego reagowania na zarzuty przeciwnika, po drugie – uwidacznia problem mocy dowodowej dokumentów, po trzecie – sygnalizuje sposób oceny czynności polegającej na złożeniu przez stronę określonego dokumentu na rozprawie, po czwarte – obrazuje idealnie, że niektóre błędy popełnione na samym początku procesu mogą zostać zaakcentowane dopiero w II instancji i wywracają o 180 stopni ocenę sprawy.

Z pobieżnych informacji zawartych w uzasadnieniu można zakładać, że faktycznie doszło do skutecznego zainicjowania i przeprowadzenia próby ugodowej, a jedynie fakt ten nie został właściwie przez powoda udowodniony. Ważne są także rozważania w kontekście postępowania dowodowego. Sąd wyraźnie przekazał powodowi, że kserokopia dokumentu nie stanowi dowodu i nie potwierdza żadnych twierdzeń, zwłaszcza w sytuacji, gdy dana okoliczność jest kwestionowana przez pozwanego. Odniesienie w uzasadnieniu znalazło także zachowanie stron, polegające na składaniu na rozprawie określonych dokumentów – oceniono je jako nieprawidłowe, jeśli czynności takiej nie towarzyszy formalnie żaden wniosek dowodowy. Można oczywiście próbować polemizować z tym ostatnim zarzutem, ale generalnie zarówno prekluzja jak i brak podbicia kserokopii za zgodność stanowią samodzielnie wystarczającą podstawę dla pominięcia opartych na tym argumentów strony. Oczywiście powyższe zarzuty nie były jedynymi, jakie zaaprobował sąd II instancji, jako że dopatrzono się – na niekorzyść powoda – wielu dodatkowych nieścisłości w ocenie dowodów. Niemniej wątek formalny, jako bardziej uniwersalny, zasługuje na wyraźniejsze zaakcentowanie – także mimo nowelizacji kodeksu postępowania cywilnego.

Masz podobny problem prawny ?
Skontaktuj się z nami - postaramy się pomóc !

Jak zlecić sprawę lub umówić się na konsultacje - informacje




Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Publikacja komentarza wymaga akceptacji administratora - bez akceptacji komentarz nie będzie widoczny dla innych użytkowników. Dodawanie komentarzy nie wymaga logowania ani podawania jakichkolwiek danych. Aprobowane będą wyłącznie komentarze nawiązujące do tematyki wpisu - uzupełnienia, sprostowania, polemiki, pytania dodatkowe. Odrzucone zostaną wszelkie komentarze naruszające ten wymóg, ale także te stanowiące reklamę, zawierające dane osobowe (nazwisko, adres e-mail), odnośniki, pomówienia lub wulgaryzmy, jak też treści zdublowane lub nic nie wnoszące do dyskusji. Administrator nie jest zobligowany weryfikować komentarzy oczekujących na moderację w żadnym konkretnym terminie, ani też odpowiadać na komentarze. Aprobata komentarza nie oznacza potwierdzenia przez Kancelarię treści objętych komentarzem. Komentarze są publicznie dostępne i mogą być w uzasadnionych przypadkach edytowane lub usuwane przez administratora. Stanowią one wyłącznie wyraz poglądów ich autora, który świadomie i dobrowolnie zdecydował się na zamieszczenie ich w ramach polemiki lub dyskusji na Portalu w celu upublicznienia.
Prawnik z Lublina
radca prawny
ALEKSANDER KUNICKI
`Prawo w praktyce` stanowi część WWW.LUBELSKIEKANCELARIE.PL . Administratorem Portalu jest Lubelskie Kancelarie - Aleksander Kunicki Kancelaria Radcy Prawnego. Wykorzystywanie prezentowanych tu materiałów i treści bez zgody Administratora i autora jest zabronione. Umieszczanie odniesień i zapożyczeń treści jest dozwolone pod warunkiem podania źródła oraz hiperłącza (link bez atrybutu nofollow) do strony źródłowej.

Treści zamieszczane na stronie mają jedynie charakter informacyjny i nie stanowią pomocy (porady) prawnej, nie są również aktualizowane w przypadku zmiany stanu prawnego. Prezentują jedną z dopuszczalnych wersji interpretacji powszechnie obowiązujących przepisów prawa, przedstawioną zazwyczaj w układzie hipotetycznych pytań i odpowiedzi. Wszelkie wątpliwości związane z treścią bloga, w szczególności w związku z samodzielnie prowadzonymi sprawami sądowymi, należy konsultować z adwokatem lub radcą prawnym w ramach odrębnie zlecanej usługi prawnej. Kancelarie i Administrator nie ponoszą odpowiedzialności za jakikolwiek skutek wykorzystania przedmiotowych treści przez inne osoby. Treść pełnej noty prawnej jest dostępna pod tym odnośnikiem.

Blog `Prawo w praktyce` służy informowaniu w przedmiocie specjalizacji, praktyki oraz form usług i pomocy prawnej świadczonych przez prawników powiązanych z www.lubelskiekancelarie.pl.Oferta Kancelarii dotyczy spraw cywilnych (majątkowych, odszkodowań, nieruchomości, umów), spadkowych, rodzinnych, gospodarczych, administracyjnych, karnych. Radca prawny specjalizuje się w obsłudze prawnej firm, prawie kontraktów, konsumenckim oraz procesowym, związanym ze sprawami sądowymi w Lublinie i okolicach.

Powered by WordPress. Enhanced by Google.