W ostatnim czasie głośno było w prasie branżowej o rozstrzygnięciu wrocławskiego sądu w przedmiocie zabezpieczenia powództwa o nakazanie leczenia w pozwanej placówce szpitalnej lekiem o nazwie G. Sąd udzielił wnioskowanego zabezpieczenia przez nakazanie uczestnikowi postępowania niezwłocznego podjęcia leczenia wnioskodawczyni z zastosowaniem preparatu leczniczego G. przez czas trwania postępowania sądowego oraz nakazanie uczestnikowi niezwłocznego wystąpienia do Dyrektora Oddziału NFZ we W. z wnioskiem o sfinansowanie leczenia D. Z. preparatem leczniczym G.
Sama instytucja zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych to naturalne pole do popisu dla prawników, gdyż to od nich zależy sposób ich zdefiniowana w konkretnej sprawie. Z tych względów większość przykładów takich zabezpieczeń cechuje duże nowatorstwo i inwencja twórców. Z uwagi jednak na medialny charakter ta akurat sprawa odbiła się głośnym echem wśród przedstawicieli wszystkich zainteresowanych środowisk (pacjenci, prawnicy, zarządzający służbą zdrowia). Z pewnością bowiem stanowiłaby swoisty precedens dla wszystkich pacjentów znajdujących się w podobnej sytuacji. Z punktu widzenia prawnika rozwiązanie zastosowanie przez sąd należy uznać jednak za mocno kontrowersyjne, choć oczywiście ocena wymagałaby najpierw uzyskania dostępu do treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia.
Dziwne zatem, że zdecydowanie mniejszym echem odbiło się rozstrzygnięcie sądu odwoławczego wywołane wniesieniem w tym przedmiocie zażalenia na postanowienie o zabezpieczeniu. Druga instancja uwzględniła zażalenie szpitala i rzeczony wniosek o zabezpieczenie oddaliła w całości. Co znamienne i raczej pesymistyczne w kontekście powodzenia ewentualnego pozwu w tej sprawie Sąd Apelacyjny wskazał „na marginesie”, że w jego ocenie sądy powszechne nie mają kompetencji do kształtowania (na mocy ewentualnych wyroków z powództw pacjentów skierowanych przeciwko świadczeniodawcom o nakazanie określonego sposobu leczenia), odmiennych od wynikających z ustalonych i osadzonych w obowiązującym systemie prawnym, procedur, dotyczących ustalania sposobu leczenia ubezpieczonych pacjentów w indywidualnych przypadkach, sposobu pokrywania kosztów tego leczenia przez szpitale czy też zakresu refundacji leków z publicznych środków finansowych.
